خسته ام از این همه تکرار ...

    

                 

 

                

                    RHETORICAL THEORY OF PUBLIC RELATIONS:

 

                 Opening the door to semiotic and pragmatism approaches

 

                                                               Steve Mackey

                                                              Faculty of Arts

                                                 Deakin University, Warrnambool

                                                                  Australia

 

  The Annual Meeting of the Australian and New Zealand Communication                

                                                             Christchurch, New Zealand

                                                                      4-7 July 2005

 

 

 

 

                                                                 RHETORICAL THEORY OF PUBLIC RELATIONS

 

 

Abstract

The 2001 Handbook of Public Relations edited by Robert Heath contains a prominent article

advocating the use of rhetorical theory or ‘rhetorical enactment rational’ as a fruitful way of

advancing theoretical understandings of public relations.

چکیده

کتاب مبانی روابط عمومی که در سال 2001 توسط رابرت هیت ویرایش شد شامل مقاله مهمی است که با استفاده از نظریه   خطابه ای یا وضع منطقی خطابه ای به عنوان روش ثمربخشی برای پیش برد فهم نظری از روابط عمومی هواداری می کند.

 

In 2004 Heath and Dan Millar edited: Responding to Crisis: A Rhetorical Approach to Crisis Communication. These are the latest excursions into a perspective on public relations reflecting the extensive study of rhetoric in North America.

در سال 2004 هیس و دان میلر ویرایش کردند: بحران پاسخ را : رویکرد فن خطابه بحران ارتباطات را بوجود آورد.

آخرین گشت و گذارچشم انداز در اراتباطات عمومی منعکس می کرد مطالعه وسیع خطابه را در شمال آمریکا.

 

Other examples are Public Relations Inquiry as Rhetorical Criticism (Elwood, 1995); Rhetorical and CriticalApproaches to Public Relations (Toth and Heath, 1992); and a chapter Public Relations? No, Relationswith Publics: A Rhetorical-Organisational Approach to Contemporary Corporate Communication(Cheney and Dionisopoulos, in Botan and Hazleton (Eds.) 1989).

مثال های دیگر عبارتند از تحقیق روابط عمومی به عنوان نقد خطابه ای ، رویکردهای خطابه ای و انتقادی به روابط عمومی و فصلی به نام روابط عمومی ؟ و نه رابطه با عموم : رویکردی سازمانی خطابه ای به شرکت معاصر ارتباطی

 

The conventional notion of rhetoric is argumentation and persuasion stemming from the ancient Greek sophists, such as Aristotle, and from the Romans, particularly Cicero and Quintillion. Rhetoric became a fundamental plank of the trivium of ancient and medieval education: grammar, logic and rhetoric.

مفهوم سنتی خطابه استدلال و اقناع است که از سوفیست های یونان باستان مانند ارسطو و از رومی ها به ویژه سیسرو و کونتیلیون سرچشمه می گیرد.

خطابه پایه اساسی درس های سه گانه آموزش یونان باستان ، قرون وسطی مثل گرامر ، منطق و خطابه.

 

 

Then in the 20th century Kenneth Burke, Stephen Toulmin and Chaim Perelman with Lucie Olbrechts- Tyteca extended Aristotle’s suggestion that: “Rhetoric is the counterpart of dialectic” Aristotle (trans. 1991).

سپس در قرن بیستم کند برک ، اتیفن تولمین و چیم پریلمن و... گسترش دادن پیشنهادات ارسطو را : خطابه همتای دیالکتیک است.

 

 To use the rhetorical approach to argue that rational discourse cannot describe the world on its own. Instead living, enculturated human beings have to perceive ‘their’ truths. They take a perceptual ‘position’ on reason.

برای استفاده از رویکرد خطابه ای استدلال کردن این موضوع که گفتمان منطقی نمی تواند دنیا را به خودی خود توصیف کند.

انسان های زنده و فرهنگ آموخته باید حقیقت های خود را دریافت کند ، یک موقعیت مفعولی برای منطق به کار می گیرند.

 

Public relations, is an industry for influencing perceptual ‘positions’. But the study of perception and attempts to influence perception cannot be claimed by rhetorical scholars alone. Semioticians and linguists who take the perspective of linguistic pragmatics also claim this field.

روابط عمومی صنعتی است برای تأثیر گذاشتن بر موقعیت های ادراکی – اما مطالعه ادراک و تلاش برای تأثیر گذاشتن بر ادراک نمی تواند به تنهایی توسط محققین خطابه ای ادعا شود.

نشانه شناسان و زبان شناسانی که دارای نگاه عملگرایی در زبان شناسی هستند نیز در این زمینه ادعا می کنند.

 

This paper takes the example of ‘public relations’ as a focus for the confluence of rhetorical, semiotic and pragmatism approaches to the ‘problematic’ of understanding and truth.

این مقاله مثالی از روابط عمومی را به عنوان مرکزی برای هم آمیزی رویکردهای خطابه ای نشانه شناسی و عملگرایی را برای مشکلات مربوط به فهم و حقیقت اتخاذ می کند.

 

Introduction – Heath’s rhetorical turn: Wider implications

                                                       مفهوم گسترده تر چرخش خطابه ای هیت   -   مقدمه             

There is currently what might be called a ‘Rhetorical Turn’ in the field of public relations studies (Cheney and Dionisopoulos, 1989; Elwood, 1995; Heath, 2001; Heath and Millar, 2004; Toth and Heath, 1992)

اخیراً در رشته مطالعه روابط عمومی تغییری به نام که آن را چرخش خطابه ای می نامند ایجاد شده است.

The turn is largely centred on Robert Heath, whose early CV involved studies of rhetoric (1986) and who has recently edited major composite publications in the field of public relations (2001; (

این چرخش به طور گسترده به رابرت هیت کسی که شرح حال اولیه او شامل مطالعاتی درباره خطابه بود و کسی که اخیراً کتاب های گوناگون مهمی در زمینه روابط عمومی ویرایش کرده است.

 

This paper criticises this rhetorical turn as adhering to dated notions about what rhetoric is.

این مقاله ، این چرخش خطابه ای را به عنوان پیروی کردن از مفاهیم قدیمی درباره اینکه خطابه چیست نقد می کند.

 

The turn seems to take the notion ‘rhetoric’ as a given and then use rhetoric as a term which is used to theorise the activity of public relations. What is missing is engagement with the flourishing theoretical field which is currently revising the notion of ‘rhetoric’.

این چرخش به نظر می رسد مفهوم خطابه را به عنوان یک مفهوم مقروض شده فهمیده می شود و سپس از خطابه به عنوان اصطلاحی استفاده می گردد که فعالیت روابط عمومی را به شکل نظری در می آورد.

با شکوفا شدن نظری است که اخیراً مورد بازنگری قرار می دهد مفهوم خطابه را.

 

This present paper is particularly interested in the aspect of this engagement which is the link between the notion ‘rhetoric’ and the notion ‘semiotics’ – the study, or science, of the role of signs in thought processes. Below we will try to illuminate the potential for a massive change to understandings in the field of public relations.

این مقاله حاضر به ویژه در جنبه ای از این وعده که پیوند میان مفهوم خطابه م مفهوم نشانه ششناسی است ، علاقمند است- مطالعه یا دانشی که نقش نشانه ها در فرآیند های اندیشیدن.

در زیر ما سعی داریم توانایی را برای یک تغییر عظیم در فهمیدن این رشته روابط عمومی مشخص کنیم (روشن نماییم)